|
|
|
De première 7 kaartjes, 5 flesjes drank (het meeste wodka, maar ook 1 sapje), een bonbon, een stripje valeriaanpilletjes, een haakje om op te hangen in de douche, apenkoppen.Dat waren de wapens die de acteurs waren toebedeeld op de tafel met wit papieren tafelkleed die speciaal was neergezet in de kleedkamer. Het waren de toi toi toi-tjes.Van toi toi toi-tjes moet ik altijd een klein beetje huilen. Dat is denk ik stiekem ook de bedoeling. Er worden dingen geschreven als: je kan het, we gaan dit doen, we maken ze gek. En dan denk je: ja, verdomme, we gaan dit varkentje wassen. En dat is mooi. En een fijn we-zitten-samen-in-hetzelfde-schuitje gevoel. Ik zette mijn ‘spleetoogjes uit Hong Kong’ op de toi-tafel (dit is alleen te begrijpen als je naar de voorstelling bent komen kijken, voel je vooral verplicht te komen) en zuchtte eens diep. Ik had mijn pen (zie vorige weblog). Polly zat niet in de zaal want die kwam in Amsterdam (zie twee weblogs geleden). Mijn ouders waren er. Eigenlijk kon er niet zo veel mis gaan en toch had ik enorm veel zin om al die wodkaflesjes tegelijk op te drinken en dan naar buiten te rennen en de trein te nemen naar heel ver weg. Dat heb ik niet gedaan. We hebben gespeeld. En hoe. We rocked. En we hadden een feestje waar we de benen uit ons lijf gedanst hebben omdat we zo opgelucht waren.En toen kwamen de recensies, en die waren ook goed. Stuk voor stuk enthousiast. En toen heb ik mezelf een schouderklopje gegeven en mijn toi toi toi-tjes geaaid. En nu gaan we nog heel veel spelen, voor heel veel mensen en wil ik iedereen aanraden om heel snel te reserveren want de kaartverkoop gaat als een trein.Jeej, volgens mij hebben we echt een te gekke voorstelling gemaakt, waar mensen echt van onder de indruk zijn. Ik ben trots. |