|
|
|
Reis 3 voor de voorstelling Iemand moet het doen. Deze keer een bericht vanuit Jeruzalem – Israël Lieve mensen, een kleine update vanuit Israël.Het is hier bere interessant. Iedereen praat honderduit tegen ons over het conflict. Ik vreesde dat het een probleem zou zijn dat ik niet zo veel weet, dat is absoluut niet aan de hand. Hoe minder je weet hoe beter, hoe meer mensen je het kunnen vertellen. De Palestijnen zijn ongelooflijk vriendelijk en gastvrij. De Israëli’s zijn agressiever van aard en behoorlijk paranoia... Hoewel de soldaten, die op elke straathoek staan met grote geweren, er zijn om de Palestijnen angst aan te jagen lijken de Israëli’s veel onrustiger en angstiger. Ik ben zelf ook een tikkie onzeker en angstig vandaag, want ik heb voor dat ik wist aangeboden dat ik "mijn naam is Rachel Corrie" *** zal spelen in "The National Theatre of Palestine." Behoorlijk spannend om een solo te spelen over Gaza voor mensen die daar misschien wel familie verloren hebben... Ik heb een dag om de tekst te vertalen, maar denk ik dat gewoon live in mijn hoofd ga doen. Na Johan Doesburg vorige week (red. tegenspeler in Welk Stuk?)... wat kan me gebeuren! Eigenlijk zou ik gisteren al begonnen zijn Rachel weer terug te vertalen in haar moedertaal, maar door omstandigheden kwam ik daar niet aan toe. We zijn hier met 5 man. Merlijn die charmant eigengereid en bijna naïef te werk gaat met een droom en veel armgebaren op Don Quichot-achtige wijze, zijn financiële man die veel over Zuid-Afrika praat met Limburgs accent en die dit project zoals Merlijn bekend verwart met ontwikkelingswerk af en toe...terwijl het een kunst project is. Dan nog twee mensen die de hele boel filmen: Hikaro, een documentaire maakster, AHDH, zeer Japans, ongetwijfeld zeer getalenteerd, helemaal weg van mijn RayBan en nu al iemand met wie ik meer deel dan sommige van mijn beste vrienden. Dan Noar een Israëli die meer nieuwsgierigheid en compassie aan de dag legt dan ik ooit zal voelen vrees ik (behalve voor hem misschien!), zonder dat het kruiperig of "sorry dat ik besta" is. Hij praat met elke Palestijn en zijn tactiek om hen op te laten bloeien is om zelf zeer open te zijn. Hij zorgt ervoor dat mijn vrees dat we hier met z'n allen Palestijnen leuk gaan vinden zonder "de slechte" te spreken niet uitkomt. Hij zorgt ervoor dat de partij waar de meeste vooroordelen over zijn in Nederland een stem heeft. Een heldere eerlijke stem waar een leven lang worsteling in doorklinkt. Naor was van grote waarde voor mij. Hij gaf me de kans voorbij te gaan aan het zo hippe pro Palestijnese gedoe. Ook al was hij zelf pro Palestijns, de hele club was zich door zijn aanwezigheid veel meer bewust van de twee kanten dan als hij er niet was geweest. Gisteren hadden we een meeting bij The National Theatre Of Palestine (wat ik even verwarde met het NT in Den Haag waardoor ik voor dat ik het wist had aangeboden op te treden waar ik nu spijt als haren op mijn hoofd van heb! Wat vanavond hoop ik over is!) de baas was een nogal pedante figuur die te kennen gaf dat hij niet met Israëli’s wenste te werken voor het festival wat Merlijn organiseert... Hij bleef praten over "Israëli’s" wat heel vreemd was omdat Noar in de kamer was en door niemand aangekeken. Het was pijnlijk en gênant omdat het project dat Merlijn een project doet over het slaan van bruggen en het voorbij culturele identiteit gaan en zijn belangrijkste gesprekspartner nu stelde dat mensen op basis van hun nationaliteit uitgesloten zouden worden. Ik besef dat dit het eerste racistische project is waar ik aan deel neem...dan denk ik maar de Palestijnen hebben een goeie reden om racistisch te zijn. En dan denk ik wat een rare gedachte dat is..... Noar verlaat het project als hij later een camera man in elkaar geslagen ziet worden en heel vriendelijk vraagt aan een Palestijn of hij vind dat hij mee moet doen aan het project. De Palestijn zegt heel vriendelijk...no my friend I don't want to talk to you...waarna ze treurig elkaars hand schudden. Nu moet ik mijn tekst leren. Dan heb ik iets praktisch. De organisatie van Merlijn heeft me in een crappy hotel gestationeerd wat niet erg is, maar het is jammer dat ik mijn kamer deel met eerder genoemde Japanse ADHD-er wat rustig werken onmogelijk maakt. Ik heb aan Merlijn gevraagd of hij een aparte kamer voor mij kan betalen het antwoord is nee, daarom wilde ik checken of het okee is dat ik er zelf een boek, ik heb echt ruimte nodig om rustig na de denken. Ik ga ervan uit dat het okee is en loop nu even naar de receptie om te kijken of er een kamer is. Want hoe tof en lief dit meisje ook is, ik trek het heel slecht om voortdurend naar haar telefoon gesprekken te luisteren en niet rustig te kunnen denken schrijven. Nou ja je snapt het wel denk ik.Goed tekst leren dan maar!Liefs en een zwetige kus (30 graden..) Laura |