Weblog Jeroen Spitzenberger 03-02-2010 deel 1

PDF Afdrukken E-mailadres
En daar rijd je dan, op de Via Idroscalo.

Je zit in een huurauto met regisseur Franz Marijnen aan het stuur, en Ostia is de plaats waar je bent. Sinds jaar en dag de plek waar de Romeinen hun zomervakanties doorbrengen, en zoals badplaatsen dat hebben, gaat er iets triests uit van Ostia.
Grijze lucht, hijskranen, zwerfhonden.
Franz en ik waren er niet voor een romantisch weekendje.

Pier Paolo Pasolini reed hier dus ook, ruim vierendertig jaar geleden. Naast hem zat Guiseppe ¨Pino¨ Pelosi.
Pino Pelosi was in november 1975 een jongen van 17 en liet zich door Pasolini oppikken in zijn Alfa Romeo GT 2000. Nu is hij een man van 52 die negen jaar in de gevangenis heeft doorgebracht wegens de brute moord op de beroemde kunstenaar. De twintigduizend lire die hem op die noodlottige avond werden aangeboden in ruil voor wat seksuele handelingen, zouden goed van pas komen om zijn kapotte Vespa te repareren.
De TomTom meldt dat onze bestemming bereikt is en Franz knikt me toe; “ Hier is ‘t.”
Ik kijk op van mijn iPhone. De koersconverter zegt dat dat het bijna elf euro is, twintigduizend lire.
Maar goed, dat is nu. Misschien was ’t toen veel.

Ik vraag me af hoeveel het mij kost als mijn fietsband gerepareerd moet worden. Ik dwaal af. Stap uit.
Het monument voor Pasolini staat op een klein terrein, omgeven door een groot hek.
Op een paadje langs grote keien met daarop citaten uit zijn werk, loop je richting het monument, een abstract beeld dat al enige malen gerestaureerd moest worden nadat vandalen het kapot probeerden te maken.

Pasolini is op deze plek vermoord. En niet zo’n beetje ook. Hij is zeer gewelddadig aan z’n eind gekomen, en hoe smaakvol deze gedenkplek ook is, het is moeilijk de gruwelijke realiteit van zijn sterven van je af te schudden. Moet je ook niet willen, daar zijn gedenkplekken niet voor.

De lucht is grijs, alsof er een filter over de dag hangt. Ik moet denken aan die term van Armando, “ schuldig landschap”. Woorden voor een andere context, maar het principe is voelbaar.
We doen waar we voor komen en vertrekken.