Gooi- en Eemlander editie Gooi en Vechtstreek 19-09-2009
door Jos Schuring
Ariane Schluter is blij met ‘licht’ stuk ‘Ultimo’
‘Een schot in de roos’‘Medea’ vond ik razend interessant en geweldig om te doen, maar zo’n zware rol wil ik niet te vaak spelen. Je krijgt in ‘Medea’ een inkijkje in de zwartgerande ziel van een vrouw. Elke avond was het weer erg emotioneel om te doen. Dat koste veel energie. Nu speel ik in ‘Ultimo’ en dat is veel lichter’, aldus Ariane Schluter.
In ‘Ultimo’, een coproductie van het Nationale Toneel en Orkater spelen Ariane Schluter en Porgy Franssen samen een verhaal van Alessandro Barrico. Franssen speelde eerder bij Orkater twee boekwerkingen van Barrico, ‘Novecento’ en ‘Zijde’. ‘Ultimo’ gaat vandaag in première in Den Haag. De dag na de eerste try-out van ‘Ultimo’ is Ariane Schluter er opgetogen. De eerste keer voor publiek spelen is eigenlijk veel spannender dan een première. Je moet natuurlijk afwachten of datgene wat je hebt bedacht tijdens de repetitites ook zo gaat werken bij het publiek. De stiltes, de lachjes, alles moet zijn plek krijgen. Bij deze voorstelling was dat nog spannender dan anders omdat we met zijn vieren heel intensief hebben samengewerkt aan de hele totstandkoming. Het was geen bestaand toneelstuk. Regisseur Dirk Groeneveld heeft de bewerking van het boek gemaakt. Voor de zomer hebben we ons met z’n drieën regelmatig over de tekst gebogen. Dat was wel enorm gaaf. ‘Ultimo’ staat in een prachtig houten decor en wordt virtuoos begeleid door cellospel van Harald Austbø.
Snelle auto’s
‘Ultimo’ is een man die gefascineerd is door snelle auto’s en een obsessie koestert voor de aanleg van een perfect racecircuit. Het verhaal draait om zijn verhouding met Elizaveta en wordt door Franssen en Schluter in een raamvertelling gebracht. Natuurlijk is het verhaal heel belangrijk, maar de onderlaag die Dirk Groeneveld heeft aangebracht door een schrijversechtpaar te introduceren die beurtelings het verhaal vertellen, maakt het extra spannend. De relatie tussen Elizaveta en Ultimo heeft ook zijn weerslag op de verhouding tussen de man en de vrouw die samen het boek over Ultimo schrijven. Het is erg leuk om daar mee te spelen. Het publiek ziet Schluter als twintiger, veertiger en uiteindelijk is ze een dame van zeventig. "De jonge Elizavete is speels, brutaal en dartel. Als veertiger is ze een dame die keurig in het gareel loopt maar als ze oud is mag ze terugkijken:’Zij denken ook dat ik een oude gekkin ben, een slechte vrouw. Dat is niet zo, maar ik vind het wel leuk dat ze dat denken.’ Elizaveta is dan voorbij het lichamelijke, maar verlangt daar wel heel erg naar. Het is mooi om zo’n ouder personage te spelen. Toneel gaat immers toch altijd over fantasie en verbeelding en gevoelens tastbaar maken zonder dat het een kunstje wordt."
Overgangen
‘Ultimo’ is knap geconstrueerd. Schluter en Franssen spelen veel personages, maar telkens is volstrekt duidelijk wie ze zijn. De vloeiende overgangen van de ene naar de andere personage zijn vanzelfsprekend zonder dat de spelers hun toevlucht moeten nemen tot accentjes of een andere mimiek. "Daar heeft onze regisseur Dirk Groenveld erg op gehamerd. En terecht. Porgy en ik proberen zo persoonlijk mogelijk te spelen. Voor mij is het de eerste keer dat ik met hem speel. Het voelt als een schot in de roos."
