Recensie New Electric Ballroom

Telegraaf, 14 december 2009
Door: Maaike Staffhorst

Kijkdoos vol verlangen

4 sterren

Stilte. De eerste vijf minuten van The New Electric Ballroom zijn alleen voor het publiek, dat de gelegenheid krijgt het stilleven van decor en acteurs als een kijkdoos op zich in te laten werken. Dat is een fascinerende bezigheid. Vanuit de zaal zien we een huiskamer. Deuren en ramen ontbreken. Water sijpelt langs de groenblauwe wanden. Een levende visser ‘hangt’ als relikwie aan de muur.

Het ritmische gezoem van een dolgedraaide bandrecorder vult de stilte. Op een tv-toestel op de voorgrond zien we de geel geplaveide weg die Dorothy naar Oz leidt in de klassieker The Wizard of Oz. Op het toneel hebben we ook met een sprookje van doen, maar dan een zonder gelukkig einde. Geleidelijk aan eisen drie vrouwen, gekleed in poppenkleren, de aandacht op. Het zijn de zusters Clara, Breda en Ada. Hun motto: ‘There is no place like home.’

Het dagelijks leven van de dames bestaat uit het navertellen en herbeleven van een avond die anders af liep dan gehoopt. Jaren geleden, toen de twee oudste zussen nog niet verzuurd waren, bracht de sexy rockzanger Roller Royle hen het hoofd op hol in danspaleis The New Electric Ballroom. Hun droom om ingewijd te worden in de liefde, spatte echter uit elkaar. Roller Royle ging er met de concurrentie van door.

Om dit dramatrauma draait het in The New Electric Ballroom van de Ierse schrijver Enda Walsh. Alsof een mens slechts één kans heeft in zijn leven. Dat beklemmende idee wordt door het knappe acteerwerk van alle acteurs sterk voelbaar gemaakt in dit zowel dwaze als tragische toneelstuk. De drie actrices weten in hun mimiek, beweging en gesprekken voortdurend nieuwe spanning op te roepen. Jochum ten Haaf is ontroerend in zijn lijdzame rol van visser, die als surrogaat van Roller Royle de frustraties en vernederingen van de zusters moet ondergaan.

Het verlangen van toen is er nog steeds. En dat maakte dat je naar ze zou willen roepen: “…Naar buiten jullie! Terug naar die tent. Pak een ander.” Maar de kijkdoos staat te ver van het publiek af.

Jochum ten Haaf
Nettie Blanken
Çigdem Teke
Juul Vrijdag

Regie   Susanne Kennedy
Tekst  Enda Walsh
Vertaling  Karst Woudstra
Dramaturgie  Rezy Schumacher
Decor  Katrin Bombe
Kostuums  Lotte Goos
Geluidsontwerp  Richard Janssen
Licht  Jan Harm Wagner