|
Pier Paolo Pasolini - P.P.P.
30 maart - 22 mei 2010
Recensie Pasolini
AD Haagsche Courant, 8 april 2010
door Nico Heemelaar Geest van Pasolini leeft voort bij het Nationale Toneel ‘Pier Paolo Pasolini 1922 - ….’ Staat op het videoscherm aan het einde van de voorsteling Pasolini van het Nationale Toneel. Een statement van regisseur Franz Marijnen, die lijkt aan te geven dat de Italiaanse kunstenaar weliswaar in 1975 door moord om het leven is gekomen, maar dat zijn geest en gedachtegoed voortleven. Eerder zijn in de voorstelling al kleine bruggetjes gemaakt naar de huidige tijd. Heel subtiel, heel snel, maar prominent kwamen op hetzelfde scherm foto’s voorbij van hedendaagse politici. Berlusconi voorop. Pasolini was schrijver, dichter, filmmaker, intellectueel en provocateur. Iemand die in het werk en leven de grenzen opzocht en die meer dan eens overschreed. Dat moest hij bekopen met de dood, een gruwelijke moord waarvan de ware motieven nog steeds niet zijn opgehelderd. Pasolini leefde heftig en zo is ook de voorstelling van het Nationale Toneel, die tot en met 22 mei is te zien in het NT Gebouw in Den Haag. Er wordt heel wat geschoven met perspectieven en dat maakt het stuk soms tot een puzzelplaatje. Over de ware motieven van zijn provocerende gedrag komen we niet veel te weten. Pasolini is en blijft ongrijpbaar, zo lijkt de goed gecaste hoofdrolspeler Jeroen Spitzenberger te willen meegeven. De jonge Engelse acteur Terence Stamp ondervindt de perverse kant van Pasolini aan den lijve en noemt hem geen fijne man. Muze Laura Betti voert tot ver na zijn dood een verbeten strijd om de goede bedoelingen te benadrukken van de kunstenaar die haar als zijn niet-vleselijke vrouw beschouwde. Pasolini registreerde wat hij om zich heen zag: een bedorven hypocriete samenleving vol masochistische mensen. Niet zijn werk is schokkend, maar de wereld om hem heen. De videobeelden van kokette vrouwen in amusementsshows van Rai Uno of Berlusconi die kolonel Ghadaffi ontvangt, tonen zijn gelijk. Waarmee regisseur Franz Marijnen aantoont dat een luis in de pels als Pasolini ook in deze tijd een rol van betekenis kan spelen. |
Introfilm uit de voorstelling
Jeroen Spitzenberger
Betty Schuurman Jaap Spijkers Jochum ten Haaf Bien De Moor Jan-Paul Buijs Anne Rats Yannick Noomen Gjalt Lindeboom Dorike van Genderen Eva Smid
Tekst
Franz Marijnen
Regie Franz Marijnen Dramaturgie Karim Ameur Decor Marcos Viñals Bassols Licht Jan Harm Wagner Muziek Alain van Zeveren Kostuums Iris Elströdt Video Wout Boekeloo Regieassistentie Lotte Bos |











