|
|
|
Tim Murck, (SpangaS, Feuten, Romeo over Julia) speelt in Dat Smoel de rol van Henry, de jongen die de zorg voor zijn labiele moeder op zich neemt. ,,Het is een stuk met ballen. Geen tuttig gedoe.’’ Wat voor stuk is Dat Smoel? Het is een pakkend stuk. Voorafgaand aan de auditie heb ik het natuurlijk gelezen en ik las het in één ruk uit. Op de fiets en op de pont over het IJ, richting Amsterdam-Noord, onderweg naar de auditie. Toen ik aankwam, sloeg ik de laatste pagina dicht. Het is zo’n spannend verhaal! Het leest lekker en het speelt ook lekker. De personages zijn overzichtelijk, maar ondertussen voeren ze een ingewikkeld psychologisch steekspel met elkaar uit. Ze zijn op een heftige manier afhankelijk van elkaar. En we brengen het stuk met veel energie. Het is powerplay. We schuwen de vergroting niet. Vertel iets over je rol. Ik vind het een fantastische rol. Ik heb alle speelruimte en Henry maakt een hele ontwikkeling door. Zijn vader is naar Hong Kong vertrokken met zijn nieuwe vrouw en Henry heeft de zorg voor zijn zusje en moeder overgenomen. Hij is daarvoor zelfs van school af gegaan. Zijn labiele moeder, die teveel drinkt, grijpt zich aan hem vast. Er ontstaat een rare symbiotische verhouding tussen die twee. Maar Henry is eigenlijk veel te jong om de verantwoordelijkheid voor zijn moeder op zich te nemen. Het stuk begint als Henry te horen krijgt dat zijn vader terugkomt en zich realiseert dat hij dan eigenlijk geen bestaansrecht meer heeft. Want de zorg voor het gezin, waar hij alles voor heeft opgegeven, wordt hem dan weer uit handen genomen. De vraag die ik bij Henry stel, en dat is mijn persoonlijke vraag, is: komt hij uit deze situatie of niet? De wereld van deze jongen stort in, maar is dat een einde of een nieuw begin? En? Soms denk ik van wel en soms denk ik van niet. Dat ligt aan de avond en hoe we spelen. De ene avond voel ik me heel sterk in deze rol, de andere avond voel ik me kwetsbaar. Het ligt ook aan hoe het publiek er tegen aankijkt. Wat voor de één een uitzichtloze situatie is, is voor de ander een hoopvol begin. Het is een conclusie die de kijker zelf maar moet trekken. Spreekt het personage van Henry je persoonlijk aan? Hij doet dingen die ik in mijn leven niet zou doen. Ik denk dat ik eerder uit zo’n ongezonde situatie zou zijn gebroken. Maar dat komt misschien ook omdat ik nooit iets dergelijks heb meegemaakt. Aan de andere kant begrijp ik Henry wel. En verder vul ik als acteur zo’n personage natuurlijk in met mijn eigen dingen, dus in zekere zin bèn ik hem ook. Wat is voor jou de sterke kant aan dit stuk? Het is een stuk met ballen. Geen tuttig gedoe. Het is in spreektaal geschreven, maar heeft tegelijkertijd poëtische waarde. We hebben het op het popfestival Lowlands gespeeld, met allemaal herrie om ons heen en dan moet je echt uit je tenen spelen. Ik ben blijven hangen op dat festival en toen ik ’s ochtends uit mijn tent rolde, kreeg ik van alle kanten positieve reacties. Ik vind het knap hoe regisseur Jaap Spijkers met al zijn ervaring toch een jeugdige draai aan dit stuk heeft gegeven. Wat ik ook bijzonder vind, is dat de schrijfster van het stuk, Polly Stenham, negentien was toen ze het schreef. Het heeft haar in Engeland in één knap beroemd gemaakt. Ze is daar nu helemaal hot. Heb je haar ontmoet? Ja, ze is komen kijken toen we Dat Smoel speelden in theater Bellevue. Ze is een heel slim, bijdehand, jong meisje en ze komt, net als de hoofdpersonen uit het stuk, uit een heel rijk milieu. Ze zei tegen me dat ze gek is op het personage van Henry en ook dat ze had genoten van onze voorstelling. Ik geloof niet dat dat beleefdheid was. Hoe vind je het om samen te werken met Susan Visser, die de moeder speelt? Susan is iemand die je alle ruimte geeft. Op het toneel laat ze alles met zich doen. We hebben heel wat fysiek intieme momenten op het toneel en daar zou ik veel gène bij kunnen voelen. Maar ik voel me niet gegeneerd omdat Susan zo tof is. Als ik er zo over praat krijg ik veel zin om met Dat Smoel op tournee te gaan. Ik ben niet meer op tournee geweest sinds ik een rol speelde in Romeo over Julia in 2008/2009. Op tournee gaan is zwaar, maar het is ook erg leuk. Je ontmoet allemaal nieuwe mensen en je kunt ze trakteren op een avondje toneel. Dat vind ik zo romantisch, daar kan ik me echt op verheugen. Renate van der Zee |