Glenn Gould zowel gek als geniaal
Lichtjes voorovergebogen op een veel te laag stoeltje, dat was de karakteristieke wijze waarop Glenn Gould (1932-1982) zijn virtuoze pianospel speelde. De beroemde musicus bewees als geen ander dat genialiteit en gekte soms zeer dicht bij elkaar liggen.
Telegraaf 11-04-2008
door Esther Kleuver
Lichtjes voorovergebogen op een veel te laag stoeltje, dat was de karakteristieke wijze waarop Glenn Gould (1932-1982) zijn virtuoze pianospel speelde. De beroemde musicus bewees als geen ander dat genialiteit en gekte soms zeer dicht bij elkaar liggen.
Theaterregisseur Franz Marijnen is al jaren een groot bewonderaar van de Canadese pianist. In het programmaboekje van de voorstelling ‘Glenn Gould' van het Nationale Toneel vertelt hij hoe hij eind jaren zestig in Brussel twee muziekcassettes kocht met daarop de Engelse suites van Bach door Gould. Bij het beluisteren ervan dacht hij dat er iets mis was met de opnames, omdat hij vreemde bijgeluiden hoorde. Terug in de winkel kreeg hij echter te horen dat dat geluid afkomstig was van Gould zelf, die altijd mee neuriede tijdens het musiceren.
Medicijngebruik
Sinds die blunder is de fascinatie van Marijnen voor het excentrieke gedrag van Glenn Gould en zijn virtuoze pianospel alleen maar toegenomen. Om anderen daar deelgenoot van te maken, heeft hij nu een theatervoorstelling aan de beroemde pianist gewijd. Aan het spel van Stefan de Walle, die Gould gestalte geeft in dit intieme stuk, ligt het niet. Hij legt heel z'n ziel en zaligheid in de vertolking en weet daarbij zowel de eigenaardige als de geniale kanten te benadrukken. Hij laat zien hoe de pianist op 32-jarige leeftijd besluit de concertzalen voorgoed de rug toe te keren, omdat zijn publiek ‘het kwaad' vertegenwoordigt. Hoe hij zich steeds meer uit het publieke leven terugtrekt en zich volledig overgeeft aan de muziek. We zien zijn overmatige medicijngebruik, zijn theorieën over Bach, zijn liefde voor dieren en zijn mateloze bewondering voor Barbra Streisand.
Biografie
Het stuk zal voor veel mensen een prettige kennismaking met Gould zijn, het brengt de liefhebber echter weinig nieuwe inzichten. Marijnen lijkt zich iets te veel te hebben laten meeslepen door zijn bewondering, want dramatisch gezien levert het leven van de pianist - hoe eigenaardig dat ook was - eigenlijk te weinig op voor een spannend toneelstuk. Over blijft een toneelmatige biografie, waarin het leven van de pianist van jeugd tot overlijden aan bod komt.
‘Glenn Gould' is daarmee bovenal een integer portret van een muzikaal genie geworden. Overduidelijk gemaakt met veel respect en de beste bedoelingen, maar daardoor helaas ook net iets te documentair en weinig verrassend.
