Vrij Nederland 1 oktober 2011
Door: Marijn van der Jagt
Het Nationale Toneel en Het Derde Bedrijf
Begeerte heeft ons aangeraakt
Wie een boek omwerkt tot een film of een toneelstuk, maakt altijd zijn eigen verhaal. En als de omwerker Theu Boermans heet, gaat dat verhaal altijd over een hunkerende man en een ongrijpbare vrouw. Twee zulke figuren zitten inderdaad in Begeerte heeft ons aangeraakt, de rijke debuutroman van Bert Natter. In de regie van Boermans speelt Marcel Hensema aangenaam ingetogen Natters hoofdpersoon Lucas Hunthgburth, die op jacht naar een historische klavecimbel in een verknipte familie belandt. Anniek Pheifer belichaamt alle vrouwen op het pad van Lucas, die Boermans allemaal opvallend slim maakt. In haar rol van de geniale maar gedoemde musicus Dido, bespeelt Pheifer vaardig de man en het klavecimbel. Een ingenieus Vermeer-tafereel toont vrouw en instrument samen als een begeerd object, dat net zo snel weer uiteenvalt als het opgeroepen wordt. |
Maar verder is de voorstelling een rommelige optelsom van toneel en video. De traag bewegende projecties van een abstracte ruimte kunnen er nog mee door, maar bij de scène op de kermis – een filmpje van een draaiattractie met daarvoor acteurs die moeten doen alsof ze erin zitten – is het toneel een machteloze nabootser van hallucinerend proza. Door de focus op de man-vrouwverhouding schuift een belangrijk boekpersonage naar de achtergrond: de beste vriend van Lucas, die hij verloren heeft in de vuurwerkramp van Enschede. Natter schreef een rouwboek: de begeerte die Lucas voelt, maakt het hem mogelijk om weer naar vuurwerk te kijken en de dood van zijn vriend te verwerken. Op het toneel is Bart Klever als de excentrieke broer van Dido degene die het verdriet over het verlies voelbaar maakt. Zijn hulpeloze portret van een rouwende man maakt dat deze voorstelling bij vlagen het boek evenaart. Maar voor een creatie van een vooraanstaand regisseur als Boermans is ‘bij vlagen’ toch echt te weinig.
