|
|
|
In English “Ik wilde toneel maken dat iets te betekenen had. Toneel moet een creatieve plek van samenkomst zijn om het over de werkelijkheid te hebben.” Theu Boermans (Willemstad, 1950) volgde de acteursopleiding aan de Toneelacademie Maastricht en speelde daarna bij het Publiekstheater in Amsterdam. Na een tijd werd hij rusteloos en nam ontslag. Hij maakte een wereldreis van een jaar. Teruggekomen verbond hij zich voor 10 jaar aan toneelgroep Globe in Eindhoven, dat met de jonge Gerardjan Rijnders net een nieuwe artistiek leider had gevonden. Daar speelde hij talloze hoofdrollen. In dezelfde tijd werd hij een veelgevraagd filmacteur (Keetje Tippel, Menuet, Ademloos en Spetters). Maar iets bleef knagen: “Bij Globe hadden we het dikwijls over het ideale gezelschap, maar we brachten het nooit in praktijk. Uiteindelijk ben ik afgehaakt. Ik ben op zoek gegaan naar iets wezenlijk anders. Naar engagement. Niet naar zwaarwichtig politiek engagement, maar gewoon naar het engagement van dit vak. “ In 1988 richtte hij met een aantal pas afgestudeerde acteurs van de Arnhemse toneelschool het geleide theatercollectief de Trust op. Wat de Trust tegenover de Nederlandse toneelwereld wilde stellen was vitaal toneel, dat direct betekenis verleent aan zijn tijd. De Trust was een vrijplaats om te kunnen reflecteren op de samenleving. In snel tempo en met weinig geld werden voorstellingen gemaakt. Recensenten roemden de overtuigingskracht, de vitaliteit en de toegankelijkheid van de voorstellingen. Regisseur Boermans concentreerde zich niet alleen op het openbreken van grote stukken uit het wereldrepertoire, maar ook op het tonen van controversiële teksten van een nieuwe generatie Europese toneelschrijvers. Enkele jaren na de oprichting creëerde de Trust in hartje Amsterdam een eigen vaste speelplek. Eerst het eigen theater in een leegstaand zwembad aan de Heiligeweg, later in de voormalige Hersteld Evangelisch Lutherse kerk aan de Kloveniersburgwal. Het Trusttheater was geen cultuurtempel, maar een huis waar acteurs woonden om theater te spelen en waar het publiek kwam om te leven. Ook ontstonden daar de films en televisieseries die Theu Boermans regisseerde: ‘1000 Rosen’, ‘De Partizanen’ en ‘De Uitverkorene’. In 2001 fuseerde de Trust met het gezelschap Art en Pro. Ze gingen samen verder onder een nieuwe naam: De Theatercompagnie. Theu Boermans concentreerde zich op het maken van voorstellingen voor de grote zaal. Dat resulteerde ondermeer in Don Carlos en Ajax, co-producties met Toneelgroep Amsterdam. In 2008 stelde Theu Boermans een plan op om van de Theatercompagnie het tweede stadsgezelschap van Amsterdam te maken. De gemeente toonde geen interesse en de overheid stond in haar plannen geen tweede stadsgezelschap toe. Dat betekende het einde voor de Theatercompagnie. Theu Boermans kreeg wel de middelen om met zijn eigen stichting, het Derde bedrijf, nog twee jaar de voorstellingen te maken die hij wilde. Ook ging hij aan het werk in het buitenland, waar hij inmiddels veelgevraagd was. Daarnaast regisseerde hij uit puur plezier de musical 'Soldaat van Oranje'. Het Nationale Toneel vroeg hem in 2010 het artistieke roer over te nemen. ‘Dit is een godsgeschenk’, antwoordde hij. Van 8 t/m 22 september 2011 heeft de introdructie van Theu Boermans als nieuw artistiek directeur van het Nationale Toneel door middel van het THEUBOERMANS@WORK festival plaatsgevonden. Een festival vol met voorstellingen van de hand van Theu Boermans, maar ook met o.a. talkshows, nagesprekken en een filmprogramma, alles met en rondom Boermans. Een onderdeel van dit festival was de Ida Wassermanlezing, een lezing omtrent de inspiratiebronnen van grote theatermakers. Het Theater Instituut Nederland en de Koninklijke Schouwburg organiseren de reeks lezingen sinds 2001. Sprekers waren tot op heden Peter Oosthoek, Annet Nieuwenhuyzen, John Lanting, Hans Croiset, Elisabeth Andersen en Johan Doesburg. De zevende Ida Wassermanlezing werd uitgesproken worden door Theu Boermans en is hier (in verkorte versie) terug te lezen. Een kort profiel van Theu Boermans door De Stentor is hier te lezen. |