|
|
|
Laura van Dolron was van 2004 tot 2010 verbonden aan Frascati Producties. Deze biografie is geschreven door Bas van Peijpe, in opdracht van Frascati Producties. Grote levensvragen, voor minder doet theatermaakster Laura van Dolron (1976) het niet. Wat is waar? Wat is goed? Hoe moet ik leven? En hoe kunnen wij rijke westerlingen, met een alles relativerend postmodernisme als voornaamste credo, deze vragen nog beantwoorden? In haar voorstellingen stelt Van Dolron deze vragen telkens opnieuw, met open vizier en tomeloze energie, dicht op de huid en zonder poespas. Ze stelt ze aan grote kunstenaars en filosofen maar net zo dringend aan zichzelf, haar medespelers en haar publiek. Van Dolron: ‘Mijn voorstellingen gaan over vragen stellen, antwoorden formuleren en stellingen innemen. En over het feit dat dit onophoudelijk moet gebeuren. Elk antwoord verliest namelijk steeds zijn geldigheid, omdat het gevonden antwoord al weer gauw door het leven wordt ingehaald. Alleen door onophoudelijk antwoorden te geven kun je je iets boven het relativisme uittillen.' (Interview TM 2006/2007) Sinds haar afstuderen in 2001 als regisseur aan de Toneelacademie Maastricht maakte Van Dolron een groot aantal voorstellingen, waarvan vele bijzonder goed ontvangen werden. Na een drietal voorstellingen met haar eigen Vlaamse gezelschap Het Zesde Bedrijf, schreef, speelde en regisseerde zij bij verschillende Nederlandse werkplaatsen en zomerfestivals. In 2008 schreef en regisseerde zij drie voorstellingen bij het Noord Nederlands Toneel. Daarnaast doorliep zij een intensief traject bij Theaterwerkplaats Gasthuis (inmiddels gefuseerd tot het nieuwe Frascati) als schrijver en regisseur. Bij Frascati Producties maakte Laura van Dolron Laatste Nachtmerrie (2007). Met Lieg ik soms? (2006) en Walden Revisited (2007) vormde deze voorstelling een drieluik waarin zij haar theatervorm ‘Stand-up philosophy' ontwikkelde: lichtvoetige voorstellingen waarin zij het gesprek aangaat met grote denkers en waarin zware filosofische vragen niet worden geschuwd. Van Dolron: ‘Stand-up kan iets heel spannends dat het toneel niet kan: door het publiek aan het lachen te maken kan de stand-upper de zaal medeplichtig maken.... Als beginsel vind ik dat veel spannender dan een publiek dat naar een acteur zit te kijken die als Othello de rol van zijn leven moet spelen en doet alsof hij jaloers wordt gemaakt door Jago.' (Interview TM 2006/2007) De jury van de Charlotte Köhlerprijs, die Van Dolron won in 2007, schreef over deze vorm: ‘De voorstellingen van Laura van Dolron vallen op door de grondigheid en nuancering waarmee de onderwerpen worden uitgediept. Keiharde humor en ironie gaan hand in hand met innemende, oprechte vragen.... De teksten zijn door Laura van Dolron zo geschreven dat het bijna onmogelijk is te ontsnappen aan de denkpiste die zij uitzet, beklimt en waarvan ze vervolgens met gevaarlijke snelheid afglijdt. De jury prijst het werk van Laura van Dolron om haar intelligente, bevlogen en maatschappelijk geëngageerde voorstellingen. De zichzelf bevragende vorm van haar voorstellingen rekt de grenzen van het denken op. De grote concentratie op de inhoud geeft een nieuwe richting aan in het theater van de Nederlandse kleine zalen.' Met Lars & Laura (2008) sloeg Van Dolron een nieuwe weg in, die zich vooralsnog laat typeren als ‘Stand-up Therapy'. In deze uiteenzetting met cineast Lars von Trier verschoof zij haar filosofische focus van het niveau van wereldproblemen naar een meer alledaags niveau: kan ik in het dagelijks leven een goed mens zijn, zonder noodzakelijk te lijden of anderen te kwellen? Eén van de talenten van Van Dolron schuilt in haar vermogen zichzelf, het publiek en de wereld in één adem te analyseren. Dat doet zij met een snelheid, humor en zelfspot die voor velen herkenbaar zijn. Maar vooral raakt de eerlijkheid waarmee Van Dolron op het podium staat. En precies die oprechtheid neemt zij in Welk Stuk? onder vuur. Elke avond deelt zij het podium met een andere acteur, iemand die zich niet op de voorstelling heeft voorbereid. Zij stuurt haar medespeler de vloer op met slechts de volgende woorden, vrij naar Lars von Trier: ‘Jij bent onschuldig. Ik neem alle schuld op me. Jij bent zo vrij als een kind.' Hiermee zet Van Dolron al haar manipulatieve vaardigheden in om de acteurs zo waarachtig mogelijk te laten zijn. Zo onderzoekt zij het idee dat iedereen in het leven een rol speelt, maar op toneel oprechter kan zijn dan ooit. Met de voorstelling Iemand moet het doen (2009) bij Het Nationale Toneel verlegt Van Dolron haar grenzen door artist-in-residence te worden bij een gevestigd toneelgezelschap. De samenwerking bevalt haar goed. Werken in Den Haag inspireert haar. Inmiddels verdeelt Van Dolron haar tijd tussen co-producties met Het Nationale Toneel in Den Haag en Frascati in Amsterdam. Haar volgende project zal een politieke variant zijn op haar succesvolle voorstelling, Welk Stuk? Laura van Dolron speelde Welk Stuk? eerder met opzienbarende gasten als Joris Luyendijk, Jan Jaap van der Wal, Raoul Heertje, Johan Doesburg en Boris van der Ham. Dit seizoen zijn alleen politici haar (onbekende) tegenspelers. In deze versie van Welk Stuk? deelt ze elke avond het podium met een andere politicus. Prijzen Eric Vosprijs 2008 Charlotte Köhlerprijs 2007 BNG Nieuwe Theatermakersprijs 2007 Young Makers Award 2004 Limelightprijs 2003 Voorstellingen: Sartre zegt sorry (Nationale Toneel 2010) Het voordeel van de twijfel (Frascati 2010) StemWIJZER (Het Nationale Toneel 2010) Iemand moet het doen (Het Nationale Toneel 2009) Als gekken (Frascati 2009) Welk stuk? (Frascati 2008) Laura & Lars (Frascati 2008) Mijn naam is Rachel Corrie (Noord Nederlands Toneel 2008) Onschuld (Tweetakt 2008) Laatste Nachtmerrie (2007, Theaterfestifal 2008) Walden Revisited (2007, Theaterfestival 2007) Babyboomers (Noord Nederlands Toneel 2007) Lieg ik soms? (Noord Nederlands Toneel 2006) Wondersloffen (De Achterbankgeneratie 2006) Over Morgen (2006, Serie Nieuwe Theatermakers 2006-2007) Soldiers of misfortunes (Melkweg 2005) Existential make-over (2004, Serie Nieuwe Theatermakers 2004-2005) Later Weiter (Huis a/d Werf 2004) Something bigger (Huis a/d Werf 2002) Everything you say (Het Zesde Bedrijf 2003) In the prime of their lives (Huis a/d Werf 2003) Ik leef zo'n beetje adembenemend (De Troika 2002) Catching the Catcher (Plaza productie 2001) Website Laura van Dolron |